Zendemen @ India

Ze proberen er altijd het beste van te maken, zelfs in Chandni Chowk. Zowat de vuilste buurt die ik heb gezien in oud Delhi, allé ja vuil ligt overal in deze stad. Maar hier was echt alles zwart, geen wonder dat Delhi de vlag heeft overgenomen van Mexico-city dat eerst de smerigste stad ter wereld was. Dat had ik zelfs niet eens door toen ik in Mexico was, kun je voorstellen. Dat je hier ziek kunt worden is niet moeilijk, maar eten en chai drinken levert geen gevaar op. Enkel het water heeft mij delhi-belly bezorgt, het spuit er langs alle kanten uit de laatste dagen. Maar dat hoort er allemaal bij hé, incredible India. Als je je afvraagt waar is de schoonheid dan, nou dat is er elke dag opnieuw in het straatleven. Maar vooral in de glimlach van de Indiërs en de kids van het project. Of het leuke gewobbel met het hoofd van ja tot ik weet niet en misschien, te gek. Een praatje slaan. Ik moet hier toch ook dikwijs lachen hoor. En de monumenten + landschappen staan nog te wachten op mijn bezoek in Maart.

In het verleden hadden ze al prachtige kostuums, vandaag houden ze er nog steeds van. Ik heb het niet over de kleurijke sari's of brahmanen in het oranje, maar over uniformen. Scholieren, winkelbedienden, guards en soldaten allemaal even strak in het pak. Die soldaten heb ik gekiekt tijdens de repetitie van Republic Day, want tijdens de optocht mocht je geen camera of gsm mee hebben.Hadden ze schrik dat we Sarkozy (die het feest bijwoonde) van zijn sokken zouden schieten, of wat? Ja de natie was trots die dag en ze zijn nog chauvinistischer dan de Fransen. Iedereen vind India geweldig, zelfs de dalits, ongelooflijk als je de onrechtvaardigheid ziet.Het is eerder Gucci dan Gandhi dezer dagen. Zelfs bij de zestigste verjaardag van Gandhi's dood onlangs was er maar weinig belangstelling.

Wat leuke beelden uit de straat en ook het huis moest ik eens trekken hé. Ja het contrast kon niet groter zijn, normaal leef ik in goedkope hostels (gebeurd wel weer tijdens de trip) en nu in dit stulpje. Nogmaals dank u Karl en Christelle om mij als gast te hebben.Als je buiten gaat stap je in een andere wereld. Wel een verademing na de drukte van het weeshuis of de mensenmassa op straat. Of je moet al naar een natuurpark gaan voor de stilte, zoals wij naar het vogelreservaat in de buurt zijn geweest. Maar dan nog, zelfs al ga je de woestijn in, je komt altijd iemand tegen. Niet te geloven, maar wat wil je met een miljard mensen.

In Gurgaon waar wij zitten heb je ongeloofelijke winkelcentra, ze noemen het millenium city. Gewoon omdat er in Delhi geen plaats meer voor was.En de middenklasse doet net zoals in de states niets liever dan er rond hangen, maar niks kopen. Prachtige met glas en marmer bezette buildings net naast houten barakken-winkeltjes. Geef mij maar Sadar bazar de lokale markt waar Christelle mij al heeft wegwijs gemaakt. Ze volgt trouwens hindi-les en zal het daar een van dees toch kunnen verzilveren. En altijd veel volk, veel kleur en lekkere kruiden. Je bent in India eigenlijk nooit alleen, privé staat niet in hun woordenboek.

Deze beelden spreken voor zich natuurlijk. Je ziet ze overal en ik vind het al heel normaal. Behalve als er weer iemand op zijn brommertje 4 geiten (2 in elke zijtas) aan het vervoeren is. En als schurftige honden een stukje meelopen.

De meeste zijn hindu en iedereen heeft al gehoord van Shiva,Krishna,Hanuman of Ganesh. Maar de hindus dulde eigenlijk elke vorm van religie en daarom kunnen budisten, christenen of moslims hier gewoon zichzelf zijn. I like it like that! Meer hierover als ik in Varanasi ben geweest,zowat het centrum van hindu religie vandaag. Ondertussen may the force be with you. Good and bad karma ja ja.

Mensen kijken doet iedereen graag. En ben zelf ook al genoeg bekeken, maar India spant de kroon. Hier kunnen ze zelfs uren staren! Vooral waar weinig toeristen (zeg maar blanken) komen, gaat het van: look look gora. Zeker Sam en Niek de kids van Karl en Christelle worden een atractie op zich. Niek is trouwens een echte Indiër aan het worden; scheten laten, boeren en neuspeuteren publiekelijk zonder te verpinken. Allé ik zelf moet niet veel zeggen hoor, hier mag dat lekker allemaal.

Een bruiloft is heel wat in India en meestal in traditionele kledij. Partners worden uitgezocht en moeten van dezelfde kaste zijn.De huwelijk advertenties in de krant zijn soms hilarisch. Ze zijn niet verlegen hoor en stellen de meest rare eisen. Dit koppel gespot tijdens een tempel bezoek in Delhi.

Nog maar eens over het vervoer, het gevaarlijkste van reizen in Azië. Karl neemt trouwens dikwijls zelf plaats achter het stuur want moet zijn chauffeur delen met een collega.Hij is een uitzondering onder de expats en de Indiërs komen niet bij van het lachen. Dat ze niet de typische expats zijn die feestjes van de ambasade afschuimen en enkel elkaar ontmoeten werd door Peter bevestigd. Hij is een prof van de KUL in Leuven die hier 6 jaar gewoond heeft en nu een reis kwam voorbereiden. De studenten bezoeken dan expats en ngo's. Hij zei dit nog nooit te hebben mee gemaakt. Leuk compliment toch!

Als ik naar het home ga, rij ik meestal met Karl mee. En anders is het met een tuk-tuk, je riskeert je leven hier toch op de wegen hoor! Zoals je kunt zien is alles toegelaten en is er maar één verkeersregel: er is er geen! Links of rechts voorbij, zonder licht, voor niemand stoppen behalve een koe. Nog drukker en gekker als Bangkok, ik blijf me verbazen.

In het home zijn vier slaapkamers waar ze telkens met vijf jongens slapen. Zoals je ziet echt basic en dan heeft de monsoon verleden jaar flink huis gehouden.Resultaat was een meter water binnen. De muren worden nu aangepakt door wat locals van het dorp en dan gaan we er een mooie mural op plaatsen.Ik heb ze gevraagd wat ze er graag zouden op hebben en om creatief te zijn. Saddam vond zijn eigen inkaderen al een goed begin. Sporten blijft cricket hé, ik mag nog zoveel zagen om te voetballen.

Tijdens de les is het Mister Erik en daarna brother, hihi. Ik geef Engels aan grade 5 maar af en toe ook aan grade 7 afhankelijk van de testen. Over het algemeen doen ze het goed, ze zijn dan ook zeer leergierig. Af en toe is het moeilijk, bijvoorbeeld: he and she is in Hindi één woord. Huiswerk is geen kwaad, zoveel zin hebben ze. Enkel met de science projecten heb ik het wat moeilijk, was zelf geen kei in scheikunde. En dan hebben ze lol hoor. Door hun recente vorderingen en bijkomende goede punten, ben ook ik beloond. S'avonds hadden ze frieten voor me gebakken, hartverwarmend!

Ze hebben ook een ziekenhuis(je) in een van de gebouwen en ook hier kan het dorp van gebruik maken. De medicijnen zijn gratis en door sponsors geschonken. Enkel de dokter is betaald, ze wou absoluut niet op de foto. Ja ze hebben het professioneel aangepakt.In mijn vorige project mochten we al blij zijn als er een dokter of verpleger langs kwam.

De gronden en gebouwen werden door het dorp ter beschikking gesteld. In ruil daarvoor krijgen ze natuurlijk wat groenten en kruiden uit onze eigen tuin. Het is de eerste keer dit jaar en we hebben al echt succes geboekt. Dat scheelt weer centen en we eten gezond.Het onderhoud gebeurd door een vrijwilliger van het dorp.

Als de jongens thuis komen moeten ze zich wassen en dan hebben we samen lunch. En wat voor lekkers ik hier al niet gehad heb zeg.Natuurlijk de dagelijkse rijst en naan, maar de vegetarische keuken van Lilly is gewoon geweldig. Ze eten dus echt wel gezond.Ook moeten de uniformen s'avonds gewassen worden en die kragen krijg je niet echt schoon met de hand. We gaan vragen of er iemand van de trustees een wasmachine kan schenken. Donaties zijn welkom en op de site van Udayan care(zie links) kan je forms vinden voor buitenlandse giften.

Voila,toch maar een blog gemaakt. Ben ondertussen al een maand in India en begin aan mijn derde week in het project. Het is een ngo geworden die een zestal homes beslaat. De meeste in Delhi zelf en gaande van een vrouwenhuis, meisjes weeshuis tot HIV awerness center. De website van de ngo staat onder mijn links, ze is hier al vrij bekend. Heeft mentors en voldoende sponsors, zoals adidas. Ik zelf werk in het Krishna home voor jongens in Gurgaon, eigenlijk in het dorp Narsingpur. Dit weeshuis wordt gerund door Mister Ranjan en zijn vrouw Lilly oftewel pappie en mammie. En petje af voor die twee want hou maar eens 21 jongens van 6 jaar tot 18 jaar in het gareel. Ik geef Engelse les aan de kids in de namiddag en help met hun huiswerk om daarna samen een potje cricket te spelen. De voormiddag gaan ze naar school en dan geef ik computerles aan jongens van het dorp zelf.We hebben een lokaal met 10 pc's beschikbaar die door een trustee zijn geschonken. Maar door de regelmatige powercuts wil dit wel eens in het water vallen. Dan ben ik bezig met Bittu mijn favorietje, die is nog maar pas in ons home en eigenlijk niet op zijn plaats hier. We zoeken een geschikte ngo voor hem waar kinderen met een handicap terecht kunnen. We weten niet goed wat hij heeft. Enkel dat hij met sigarettenpeuken verbrand is door zijn vader. En door de regelmatige slagen op zijn hoofd ernstige letsels in het gezicht heeft op gelopen. Waarschijnlijk zenuwen geraakt waardoor de linkerhelft van zijn gezicht verlamd is. Hij verteld zelf niets en we weten ook niet hoe oud hij is, we denken +/- 8 jaar. Net als toen ik in Guatemala met gehandicapte kinderen werkte blijkt hier ook dat ze dan nog eens misbruikt worden. Gelukkig moeten we ons hier tegenover het dorp niet meer verantwoorden aangezien het home hier al enkele jaren is. Ook anders dan in Guate waar we verdacht werden de kinderen te komen ontvoeren.Voor mij dus weer een andere ervaring, maar één keer de jongens te hebben ontmoet wilde ik geen andere ngo meer zoeken.

Voor diegene die mijn laatste mail niet gehad hebben of strangers, hier een stuk introductie. 24/01 Ondertussen is het Indische avontuur begonnen en na 10 dagen nog altijd geen Delhi-belly. Verwonderlijk als je ziet waar ik ooit ga eten. Moesten jullie wat hilarische anekdotes over India willen lezen, koop dan 'Holy Cow' van Sarah Macdonald. Voor mij nu al heel herkenbaar. Ben gewend om door moeilijke landen te reizen en kan toch zeggen al heel wat gezien te hebben, maar ik blijf me telkens weer serieus verbazen als ik buiten kom. Zoals ze zeggen: Incredible India! En dat is het ook, de contrasten zijn enorm. De bedoeling is om telkens te overwinteren (klimaat/reuma) en het goedkoop te houden door in een project te stappen, waar je 3 maaltijden en onderdak krijgt. Vrijwilligerswerk is geven en krijgen hé. En na mijn positieve ervaring in Guatemala door met kinderen te werken, heb ik besloten hier hetzelfde te gaan doen. Maandag heb ik een afspraak met de directeur van een locale ngo en gaan we bespreken wat ik kan betekenen voor het weeshuis. Normaal ga ik dit 2 maanden doen en de laatste maand door het noorden trekken vooral Rajasthan. Aangezien ik toch hier ben en het goedkoop kan in India. Wat het helemaal bijzonder maakt is het feit dat ik hier kan verblijven bij Karl en Christelle + kids. Mijn oude buren en vrienden van de tijd dat ik in Antwerpen woonde en die hier als expats 3 jaar zullen vertoeven. Karl is hier een drukkerij aan het opstarten en Christelle wil ook voor een ngo gaan werken aangezien de kids nu heel de dag naar school gaan. Ze wonen hier in een mooie compound als enige buitenlanders en de rest rijke Indiërs, ze zullen snel Hindi praten denk ik. Zo een omgeving is voor mij ook nieuw, anders sliep ik meestal in uitgeleefde backpackers in Azië. Maar ook voorhun is het wennen om een privé chauffeur te hebben en een poetsvrouw. Geen luxe hier, gewoon normaal en je geeft werk.Daarom is het contrast tussen rijk en arm (India is na China de tweede Aziatische tijger) voor mij nu echt voelbaar. Normaal leef ik tussen de armen in dit soort landen en nu kan ik kennis maken met de andere kant. En daar zit enkel een muur tussen. Mijn emoties worden dan ook op en neer gezwierd. Delhi oftewel Gurgaon waar wij zitten is zowat het vuilste wat ik ooit ben tegen gekomen en de mensen-massa is ongelooflijk, laat staan het verkeer. Elke dag riskeer ik mijn leven op deze wegen in een tuk tuk, dat kun je van de koeien niet zeggen hoor. Dus ja het is fijn om s'avonds hier thuis te komen, maar zo onrealistisch. Dat zal wel veranderen op het moment dat ik zal gaan rond trekken en het platteland ga zien. Ik ging bijna zeggen het echte India, maar dit is allemaal India! Ben dus klaar om het allemaal te gaan ruiken, proeven en meemaken. Weet nog niet of ik een blog wil maken met verhalen en foto's omdat 3 maanden geen 3 jaar is. Of enkel in mail-vorm en zo iedereen op de hoogte ga houden, ik zie wel. Van het moment dat ik in het project stap, geef ik hun website wel door voor donaties hé. Jullie denken er toch niet gratis van af te komen zeker.Voila dat was het zo'n beetje, maar ga eindigen met een voor mij weer leuk vooruitzicht. De zakenpartner van Karl ontmoet en diezijn vriendin is een bekende kunstenares (regelmatig gezien in magazines) in India. Ik ben uitgenodigt op haar expositie eind februariin Delhi en nu komt het; haar beste vriendinnen gaan daar ook zijn. Wie? Anoushka Shankar en zus NORAH JONES, jawel de bekende dochters van Ravi Shankar. Die ik 20 jaar geleden al aan het werk zag op het Sfinks festival in Boechout. De wereld is toch klein hé. Nog niet genoeg indruk gemaakt? Awel die kunstenares haar vader is een spanjaard uit de hoge kringen en heeft op zijn beurt Koning Juan Carlos uitgenodigt, maar of ik die te zien ga krijgen is maar de vraag. Och het zijn allemaal maar mensen hé, wie weet schud ik zaterdag wel handjes met Sarkozy op bezoek tijdens Republic day. Hihiiiiiii Ik kan het allemaal nog niet echt vatten hoor! De groetjes voor nu en tot binnenkort schatjes Nog altijd gewoon Erik alias Zendemen alias Kique el Belga