Zendemen @ India

Mijn tijd hier zit er op en ben me aan het voorbereiden om deze week te vertrekken. Het was een zware en soms emotionele periode, maar weer een echte leerschool. Gelukkig kon ik s’avonds altijd echt thuis komen bij Karl en Christelle (mijn grote broer en zus) en Sam + Niek (mijn neefjes, Niek kan nu al Ejik zeggen) die gewoon familie zijn geworden. Heb veel respect voor hun gevecht soms met de Indische bureaucratie. Maar over hun meer als ik terug ben van de trip, aangezien ik dan nog een paar dagen hier ben voor ik weer naar België vertrek. Samen met Toon Heynen een goede vriend van mij die hier morgen gaat landen, ga ik een 3 tot 4 weken rond trekken dus. Het zal eerst Varanasi worden (plaats aan de Ganges waar mensen naar toe komen om te sterven of gecremeerd te worden) om dan terug naar boven te gaan en in Agra te stoppen (voor de Taj Mahal natuurlijk). Van daaruit duiken we Rajasthan in om in Jaipur het olifanten festival mee te maken en Holy te vieren. En dan op ons gemak nog verschillende plaatsen aan doen in deze kleurrijke staat. Dit is de planning, maar je weet maar nooit hé, het blijft India dus… Of ik jullie dan nog zo vlot op de hoogte ga kunnen houden, is maar de vraag. Hangt gewoon af van de internet mogelijkheden of stroom voorzieningen. Dus tot binnenkort of tot over een tijdje. Ondertussen nog wat weetjes, waar ik niet over geblogd heb en die in dit dagboek voor mij later ook weer leuk gaan zijn om te lezen. Weet je dat: India vrij conservatief is en je als man en vrouw niet hand in hand loopt of kust in het openbaar(mannen lopen dan weer wel hand in hand over straat). Of geen bloot ziet in de magazines (bij ons teveel en hier te weinig?)… dat vrouwen dikwijls het zware werk doen, van water dragen tot bakken cement. Ze in de reclame al lachend in de keuken staan (terwijl de man de krant leest) en de poetsvrouw lachend (op de knieën en donkerder van huid) de vloer boent. …dat die fancy en hoge buildings gebouwd worden zonder kraan, met bamboe stellingen (leuk om te zien hoe ze trapsgewijs elkaar de lunch door geven) En in die malls wel 100 man staat en er maar 20 werken(een van de minst productieve landen)… dat als wij de afrit van de NH8 nemen het verkeer je langs links en rechts in tegenovergestelde richting, voorbij raast (zonder licht soms, fietsriksjas, koeien, mensen te voet) En er ondanks dit gebeuren toch weinig accidenten plaats vinden (indien wel is het serieus en fataal)… dat de politie zo corrupt is dat je als blanke (ook al ben je met alles in orde) altijd moet betalen. Ze niets uitvoeren bij een ongeluk en gewoon met hun gsm blijven doorspelen (je gaat je leven toch niet riskeren)… dat zelfs de meeste geletterde mensen wel goed Hindi kunnen lezen maar niet goed kunnen schrijven. En het swastika symbool (dit hakenkruis is gewoon door Hitler misbruikt) het rad van het leven voorstelt (de 4 momenten:geboorte, jeugd, ouderdom en de dood)… dat er veel Gandhi’s zijn en de kleinzoon van de enige echte, ook aan politiek doet vandaag. Maar vooral veel Kumar’s of eigenlijk Rajiv Kumar Singh (bij een Sikh komt achter zijn naam altijd Singh te staan) wie is dan wie hé (meer als een Jan Peeters in één stad bij ons hoor)… dat alles gemaakt word door multinational TATA (van auto’s tot brood tot televisie progamma’s enz…) en hun gsm’s gewoon ontploffen. De cell phone hier nog altijd een status symbool is (zelfs een hilarisch boek over: tiger,elephant and cell phone) en ze dus echt tonen van; hé kijk ik word gebeld HALLO! Om dan maar te eindigen met deze grap: An Italian, French and Indian went for a job interview in England. They were told that they must compose a sentence in English with three main words: green, pink and yellow. The Italian was first: 'I wake up in the morning. I see the yellow sun. I see the green grass and I hope it will be a pink day.'The French was next: ' I wake up in the morning, I eat a yellow banana, a green pepper and in the evening I watch the pink panther on TV. Last was the Indian: 'I wake up in the morning, I hear the phone ' green green ', I ' pink ' up the phone and I say ' yellow '.

Weer echte uiterste hé, die geitjes daar kan je mee lachen en die kinderen, dat is toch om te huilen man. Sommige beesten (koeien helemaal, honden niet hoor) hebben het beter dan sommige kinderen. Die geiten hebben het s’morgens nog wat koud en dan… Maar deze kleintjes, daar zijn de kinderrechten toch voor uitgevonden. Ja er is hier op elk vlak nog heel wat werk, maar dat zul je wel gemerkt hebben ondertussen. Die van de rijke Indiërs die worden dan weer zo vertroetelt dat het geen naam heeft. Soms denk ik dat ze er gewoon langs kijken of het niet meer zien. Teveel met hun eigen bezig en materialistisch Amerika hun grote voorbeeld. Vooral hun jongetjes dan, die mogen zowat alles. Meisjes (bij de lagere kasten dan) die worden zelfs ooit verdronken of de moeder pleegt zelfmoord na dat haar vierde weer geen jongen is. In de krant lees je dagelijks van die verhalen. Ik wil hier niet paternalistisch overkomen hoor, of de moraalridder uithangen. Bij ons in Europa zijn er ook nog heel wat problemen. Maar het zijn hier altijd van die extremen, echt rijk en echt arm. Hoezo jullie hebben geen chauffeur of huismeid? Wablief? Nu ja, er is ook een grote middenklasse ondertussen en die weten van waar ze komen. Dus veel mensen hier zijn wel begaan met kansarmen en zoals eerder gezegd dit soort landen gaan voor hun zelf kunnen zorgen. Veel ngo’s en donaties hier zijn van Indiërs zelf. Het gaat gewoon niet zo snel (wat wil je met zoveel mensen) en daarom kunnen ze onze hulp nog wel gebruiken. We mogen gewoon niet pretenderen dat wij het goede voorbeeld zijn, alleen onze ervaringen delen. Hier gebeuren ook goede zaken. Om dan ook maar met een positieve noot te eindigen. Er is hier een ngo(butterflies) van straatkinderen voor straatkinderen die een bank voor deze kids promoot. In deze bank voor kids tot 16 jaar, kunnen ze hun zuur verdiende centjes storten en zo sparen. De kinderen die het runnen worden om het half jaar gewisseld en leren zo ook aan eenvoudige boekhouding te doen. Je kan er al storten vanaf 50 rupee (ongeveer 1€) en de meeste geven het dan uit aan kleren of eens naar de film gaan. Andere sparen langer en willen op den duur lenen om iets op hun eigen te beginnen. De ngo zorgt ook voor avondscholen (overdag werken ze) en op die manier voor een toekomst. Grote ngo’s vooral en die van de VN zeggen dan weer dat daardoor kinderarbeid blijft bestaan. Maar zolang de armoede niet is bestreden zal dit altijd blijven bestaan en ondertussen zijn deze kids toch met iets positiefs bezig. Hebben ze geen tijd meer om echt te zwerven en kunnen ze eten kopen en sparen. Fantastisch toch!

Dit waren mijn laatste dagen in het home en kan maar met moeite afscheid nemen. Ik kom na mijn trip nog wel gedag zeggen en breng dan wat kleins voor de jongens mee. Heb ook verteld vanuit Neerpelt in contact te blijven door het internet. En wat te organiseren om donaties binnen te krijgen. Op de vraag van de jongens of ik nog eens terug kom naar India, heb ik geantwoord: you never know, but i don’t make promises i can’t keep. The only thing i promise is that i will never forget you and love you for life. Maar ik denk het wel hoor. Onze band is natuurlijk hecht geworden en buiten de lessen kwamen natuurlijk ook de persoonlijke verhalen boven. Over het verlies van hun ouders bijvoorbeeld (niet allemaal, sommige in de steek gelaten) en hoe daar mee om te gaan. Dikwijls was het antwoord: It’s Gods will. Ik verbaas me nog steeds over hun kracht. En dan vroegen ze ook naar mijn leven, ik vertelde dat ook mijn vader er niet meer was (gelukkig nog wel toen ik jong was). May there be peace on your father Eric. Ze verwerken hun zorgen ook dikwijls door brieven te schrijven. De enige (vooral brieven aan leraars) die ik niet graag las gingen soms als volgt: Ik heb geen ouders meer en pappie van ons home heeft niet genoeg geld, dus laat mij aub geen boete betalen voor de gemiste les. Ja dan krijg je toch de krop in de keel hoor. Gelukkig zijn Ranjan en Lilly buiten caretakers ook echt een pappie en mammie. Mijn respect voor hen is oneindig, ouders van 21 jongens, het blijft ongeloofelijk. Ja het waren ook mijn ouders voor een stuk. Ook respect voor auntie, didi en de anderen hoor. Maar er wordt ook heel veel gelachen hoor, ze hebben veel aan elkaar en vinden het leuk als er weer eens een vrijwilliger voor een tijdje met hun meeleeft. Soms leek het de omgekeerde wereld. Zoals Bunty dikwijls lachend zei: Oh Eric you will be so sad without me in your life, hihi. Die jongen moet stand-up comedian worden of iets met zijn verhalen doen. Once there was a man… en dan is hij vertrokken zulle. Ja ik ga ze allemaal missen. Sonu die me dikwijls plaagde om dan daarna te komen smeken van: please brother forgive me for all i did wrong. Mijn schatje Bituu natuurlijk, die ik zo heb zien vorderen op korte tijd. Deepak en Nazir die me vanalles probeerde wijs te maken als ik naar hun huiswerk vroeg. Hun lijflijkheid; altijd hingen ze aan me, mijn hoofd aaien, knuffelen of de aders op mijn armen volgen met hun vingers. Het eten samen en die lekkere keuken van Lilly. Het sporten, al ken ik nog niet alle regels van cricket. Ach zoveel verhalen, zoveel momenten… We hebben veel lief en leed gedeeld, maar wat voor mij telde is dat ze tevreden waren van mijn inzet. Ik moest direct aan Phillipe (voormalig directeur vd ngo Candela in Guatemala) denken, die zei: You don’t have to be a teacher to teach, you have to be human Eric. Ze zullen hun examen wel goed doen en slagen (hopelijk), want ze werken er hard genoeg voor . Nothing is impossible heb ik ze verteld. Zij hebben mij van hun kant ook veel bij gebracht en niet enkel over India, onbewust om de kleine dingen terug te leren waarderen. Om te blijven lachen! En te weten hoe goed wij het bij ons wel niet hebben. Dank u wel allemaal en van mijn kant graag gedaan, het was me een eer.

De meeste vrouwen daarentegen (alle leeftijden) hebben de kleurrijkste Saries, kurta’s en salwaar kameez aan. En geen enkele dezelfde hoor. Man wat ga ik dat toch missen als ik terug (wat dat betreft toch) in ons grijze België ga zijn. Voor de rest zijn ze hier niet te benijden zulle. Je kan studeren en het ver brengen, maar over het algemeen moeten ze gehoorzaam zijn. Vrouwendag is dan ook maar voor de happy few weg gelegd. Er is de eerste vrouwelijke president Pratibha Patil, er was de eerste Indische astronaut Dr.Kalpana Chawla (helaas zat ze in de Columbia die in 1997…) en dan artiesten als ons Anoushska Shankar (hihi) en Blanca. En nog veel vrouwen hoor. Maar de meerderheid zijn zoals KUL prof Peter(nog bedankt trouwens Peter voor je motiverende reacties) het zo plastisch zei: nog minder waard dan een koe! En aan de dames in Neerpelt;ik zal niet terug komen als een male chauvinist pig hoor. Hoewel een miljard mensen er toch niet langs kunnen zitten hé (zit je al op je paard Liesbeth,hihi). Misschien moeten ze massaal samen spannen en gewoon sex weigeren (ik geloof dat hierdoor ooit een oorlog is gestopt). Zal maar niet te hard lachen want vrouwenrechten worden hier nog serieus geschonden. Zo mogen vrouwen ook het geslacht niet kennen bij de echografie, schrik voor abortussen als het een meisje zou zijn. Maar over die ongelijkheid ga ik niet verder uitweiden, dat moet een vrouw maar doen. Vind dat ik de laatste tijd al genoeg met opstekend vingertje zit te wijzen en ben bang om te moraliserend over te komen. Zal wel weer minderen als ik aan het rond trekken ben en afgeleid ga worden door zoveel mooie plaatsen.

De oudere mannen hier, dragen over het algemeen enkel witte kurta’s met soms toch iets van kleur. Ik vind het wel iets hebben (lijken van die wijze mannen dan hé) en denk er over om voor mezelf ook eentje aan te schaffen. Kan ik wel gebruiken als ik naar het nog warmere Rajasthan zal trekken(hier nu al 30° ginder 40°) en daar zullen de mannen wat meer kleur dragen. Vooral de tulbanden dan, die je als buitenstaander niet mag dragen, dat is zo goed als een belediging. De heren van middelbare leeftijd hier kleden zich nogal klassiek, gewoon losse broek en hemd. Waar de jongeren gewoon voor jeans gaan hoor. Typisch mannen hé, we zijn er niet altijd mee bezig.

Dankzij het eye care project van de Ierse ngo world development cooperation, kunnen we hier in ons ziekenhuisje de jaarlijkse oog controle houden. We hadden zo’n 100 mensen verwacht uit Narsingpur, maar het zijn er uiteindelijk 180 geworden. Als je weet dat het gratis is dan trek je ook volk aan van het aangrenzende dorp hé. Er werd vooral gecontroleerd op katarakt en daarom waren er voornamelijk oudere mensen aanwezig. Moest van Ranjan weer veel foto’s trekken voor bij het jaarlijks rapport te steken. Kon ik eindelijk eens wat dichterbij komen met mijn camera en vooral bij vrouwen dan(altijd kleurrijke saries). Onze dokteres had me verteld dat oudere vrouwen en kinderen geen probleem was, maar gewaarschuwd voor de rest. Als hun mannen dat te weten kwamen; they will kill you Eric! Ok dan maar voorzichtig zijn hé. Dit is trouwens een hele gebeurtenis voor hun en daarom was iedereen op zijn best gekleed. Maar als je toch ziet waar we het weer allemaal mee moeten doen zeg. Gelukkig had de extra dokter uit Gurgaon zelf zijn materiaal bij. Katarakt doet me ook denken aan die serie bij ons waar ik nog net de eerste 2 afleveringen heb van kunnen mee pikken. Over een paar maanden kan ik met mijn eigen ogen weer mijn geliefde Limburg zien.

Shanti wil vrede zeggen en Om is eigenlijk een mantra (belangrijk in het hindoeïsme, net zoals hare Krishna, hare rama)) er is geen echte vertaling of in feite het eerste woord voor het begin van het universum. Het symbool is dit ॐ en dat is al beter gekend hé. Meestal zing ik het refrein als ik kinderen ontmoet en dan lachen ze hé. De film met dezelfde titel (en weer met Shah Rukh Khan) was een succes over heel de wereld en toch zijn ze verbaasd dat ik het ken. Als je dan nog een paar woorden Hindi gebruikt is het ijs gebroken. De beelden: koppel rookt de vredespijp, de meisjes die flessen spoelen om de hoek van het home en Vinoo het schattige mannetje (waar ik eerder al een foto van beloofd had) die hier snel een beker water komt vullen bij ons. Zingen vult je hart en je vergeet even het zware bestaan hier.

De laatste dagen van mijn favoriete weg naar het home hier. De public school passeren is ook altijd een waar genoegen. Nu zitten ze beschermd tegen de zon en gemengd, op het begin gewoon in open lucht en meisjes en jongens apart. Ik hoor ze dan al van ver de lerares hard op na zeggen om dan rond een uur of 9 even stil te vallen en zich om te draaien. Ze weten dat die kaalkop dan langs komt en dan beginnen die meisjes toch te kirren en te giechelen zeg. Dan voel ik me nog meer superstar dan Shah Rukh Khan, de bollywood hero die de harten sneller doet slaan (je ziet hem eigenlijk tot vervelens toe in de pers). Nu wil ik daar eens een foto van trekken en dan zegt die lerares dat ze zich moeten om draaien. Ze kijkt eens kwaad om dan weg te duiken, je ziet ze nog net een beetje. Heb ook tot de laatste dagen gewacht met in de straat foto’s te trekken, ik was hier geen toerist hé. Maar aangezien dit toch een stukje uit mijn leven gaat zijn, wilde ik het vast leggen. Ik heb er veel genomen, maar kan hier niet alles tonen, het is maar om jullie een idee te geven. De koeienvlaaien die ze mooier stapelen dan bakstenen (worden gebruikt als brandstof), alles van de koe is heilig trouwens. Urine (medicijnen), melk (vooral voor lassi), huid en noem maar op. Spijtig dat die beesten in de steden er minder goed aan toe zijn, gisteren zag Christelle er nog eentje die een sjaal aan het kauwen was. Of ze eten plastic door gebrek aan gras of groenafval. Dan krijgen ze problemen, worden dan geopereerd om ze weer gewoon los te laten in de straat en kan het weer gewoon opnieuw beginnen. Sommige hebben geluk en slijten hun oude dagen in het bejaardenhuis, jaja! En dan een van de stalletjes waar ik wel eens een chai nuttig, rechtstaand hoor. Gezellig een terrasje doen zit er hier niet in, net naast de NH8.

Afval blijft een groot probleem met zoveel mensen, maar ook de mentaliteit moet veranderen. Zoveel troep en dan die smog er nog eens bij, je kunt je nu dus voorstellen dat ik al eens klaagde over oog en keel pijn. Wat moeten zij wel niet te klagen hebben als je dit doet for a living. En dan verdoezelen foto’s nog veel, alles lijkt dan mooier, zeker als je huisjes trekt. Maar hoop dat jullie hier toch al een idee krijgen van hoe het is. En dan zien deze meisjes er nog leuk uit, dikwijls zie je naakte en gitzwarte kinderen afval verzamelen (om dan het plastic te verkopen). Maar je zult zien, dan heb je net de camera niet bij (de beste, allé beste? foto’s zitten in je hoofd hé) Of ouders die als wegenbouwers hun kinderen meenemen en gewoon onder de vangrails zetten langs de snelweg. Een mensenleven is hier al niet veel waard, laat staan dat je je om het milieu zorgen moet maken. En toch krijgen onze jongens lessen in school over deze problematiek en over oorzaak + gevolg ivm ziektes. Ik mag dan nog uitpakken met mijn verhalen als actievoerder van greenpeace vroeger (nu nog slechts cyberactivist, beetje moeilijk met reuma om dan ergens aan vast geketend te zitten hé, hihi) zolang ze geen goed voorbeeld zien blijven het dode letters. Ja onlangs stond er nog in de Delhi Times dat India 3 steden in de top 10 van meest vervuilde steden ter wereld heeft staan. Om er dan sarcastisch aan toe te voegen dat het spijtig is dat Delhi niet meer op nummer 1 staat(geloof Mumbai op 7). We hebben het dan nog niet over echt chemisch vervuilde plaatsen, denk maar aan Bopal (al van 1984 en nog last van) of Sukinda en Vapi. Spijtig dat de bevoegde minister niet veel steun krijgt van zijn collega’s. Je kan intellectueel zijn maar als je niet in harmonie bent met het leven en de natuur, wat ben je daar dan mee. Gelukkig is dit land (eigenlijk een subcontinent ) ook rijk aan groene en schone plaatsen, denk maar aan het zuiden(Kerala en Tamil Nadu). Of aan Kashmir het Zwitserland van India, ook mooie kustplaatsen en de groene hills van Darjeeling. India heeft het gewoon allemaal en ik mag daar gelukkig binnenkort een stukje van zien. Wat frisse lucht zal goed doen.

Hier wonen dus de dalits (men gebruikt dit woord liever niet meer)of de kastelozen dus. Daar hebben ze er hier in Narsingpur genoeg van. En zoals je ziet achter een muurtje met prikkeldraad, goed afgeschermd van de rest dus. Dit straatje ligt net achter ons home. Aan enkele van deze jonge kids geef ik dus s’morgens wat basic Engels en rekenen(als onze jongens naar school zijn), zoals al eerder gezegd. Eigenlijk is dit not done en niet de bedoeling volgens de ngo. Maar regels zijn er om af en toe omgebogen te worden hé. Zo zit ik nu eenmaal in mekaar. Die enkele mogen nu blijven en als ik weg ben zorgt Panda (collega vrijwilliger uit het dorp) er dan voor. Af en toe nodig ik ook Vinoo uit (echt een schatje, later wel een foto) om wat met Bituu te komen spelen, om hem dan weer stiekem over het muurtje te zetten als pappie Ranjan er aan komt, hihi. En zoals ik al dikwijls heb mogen mee maken tijdens mijn reizen, hoe armer hoe vriendelijker de kids zijn. Niet zoals veel straatkinderen van de stad hoor, die dikwijls agressief zijn en aan de lijm zitten. Maar in de dorpen of op het platteland (het echte India volgens Gandhi) is dit anders. Ook de mensen in dit straatje waren niet verveeld of gegeneerd toen ik er eens door wandelde, kijk ganja daar (kletskop voor diegene die denken…). Ja ze hadden al van me gehoord en waren echt hartelijk. We konden niet echt goed communiceren en toch vragen om er even bij te komen zitten of weer eten natuurlijk. En maar blijven lachen hé. Wat is het toch soms vreemd om die kids s’morgens wat voor te lezen uit prentboeken met die typische Indische sagen en legenden, over sadhus en koningen in marmeren paleizen. Of over de vader van de natie de grote Gandhiji (ji achter een naam is een vorm van respect) Om ze dan weer lachend en dromend naar hun achterbuurt te zien vertrekken. Ze hebben geen geld maar een hart van goud.